Deze jongen gaf de leraar een geschenk waar de andere leerlingen om moesten lachen. Toen ze alleen was, kon ze van emotie haar tranen niet bedwingen…

Redacteur 11 apr 2017 Pranks

Dit verhaal gebeurde jaren geleden op een basisschool waar mevrouw Thompson les gaf.

Op de eerste schooldag na de vakantie stond zij voor haar klas, 5A, en voor het eerst in haar carrière vertelde ze een leugen. Net als de meeste leraren keek ze naar haar leerlingen en zei dat ze ze allemaal even aardig vond, en dat niemand haar favoriet was. Maar ze wist dat ze niet de waarheid vertelde, want op de eerste rij zat een kleine jongen genaamd Teddy Stoddard op zijn stoel.

Mrs. Thompson had Teddy eerder dat jaar opgemerkt, toen ze deze speciale klas had overgenomen, en besefte meteen dat hij niet al te goed met de andere kinderen op kon schieten, dat hij vuile kleren droeg, en hoognodig een bad nodig had. De jongen kon soms ook onbeleefd zijn. Toen ze weer thuis was, zocht mevrouw Thompson de gegevens van de jongen op. Op de school waar ze werkte moesten leraren die een klas kregen toegewezen de dossiers van de kinderen uit voorgaande jaren kennen.
Na lang zoeken vond Mrs. Thompson de opmerkingen over Teddy. Hoe meer ze las, hoe verbaasder ze werd.

Teddy’s leraar uit klas één schreef:

“Teddy is een gelukkig kind, lacht altijd en heeft plezier. Hij maak zijn taken zorgvuldig en heeft goede manieren. Hij is altijd vrolijk…”

Teddy’s leraar uit klas twee liet deze informatie achter:

“Teddy is een uitstekende leerling, en onderscheidt zich van zijn medeleerlingen, maar je kunt merken dat hij de dodelijke ziekte van zijn moeder moet verwerken, en zijn gezinsleven is nu een constante strijd.”

De notities over de jongen uit klas drie waren als volgt:

“De dood van zijn moeder heeft hem echt hard getroffen. Hij probeert de beste student te zijn, maar zijn vader is niet in hem geïnteresseerd. Zijn gezinsleven zal hem erg moeilijk vallen, als er geen maatregelen worden genomen.”

Opmerkingen over de jongen uit klas vier waren als volgt:

“Teddy is teruggetrokken en heeft geen interesse meer in school. Hij valt soms in de klas in slaap, en hij heeft niet veel vrienden. Hij is gestopt met het maken van huiswerk. ”

Zo was het dus een jaar geleden, maar aan het begin van het volgende schooljaar kende mevrouw Thompson de oorzaak van zijn probleem en ze schaamde zich voor haar eerdere gedachten. Ze voelde zich nog minder toen haar leerlingen geschenken meebrachten om Kerstmis te vieren, allemaal prachtig verpakt. Allemaal, behalve het geschenk van Teddy. Zijn geschenk was onhandig in een krant gewikkeld. Nieuwsgierig deed Mrs. Thompson het papier open en haalde er een plastic armband uit waar een paar stenen aan ontbraken, en een halfvol flesje parfum.

De kinderen zagen dit geschenk en lachten. Maar waren stil toen de leraar demonstratief het parfum op zichzelf sprenkelde en opgetogen de armband om haar pols deed. Ze stelde met tevredenheid vast dat op het gezicht van de jongen – voor de eerste keer in een lange tijd – een glimlach verscheen.

Die dag wachtte Teddy na school op Mrs. Thompson. Toen ze de lerarenkantine verliet, liep hij naar haar toe en zei: ‘Mevrouw Thompson, vandaag rook u naar mijn moeder.’ Die avond huilde de vrouw voor het eerst in lange tijd. Ze nam ook een belangrijke beslissing.

Ze besloot dat ze vanaf die dag nog meer met de kinderen zou werken. Dat ze zou proberen om hen te helpen goede mensen te worden.
Ze besteedde bijzondere aandacht aan Teddy die zijn moeder moest missen. Vanaf de dag dat ze met hem begon te werken, begon de jongen te veranderen, alsof hij weer naar de levenden terug was gekeerd. Hoe meer ze hem aanmoedigde om te leren, hoe sneller hij vooruitgang maakte. Toen hij de basisschool had afgerond, was Teddy de slimste en intelligentste van al haar leerlingen en – moest ze toegeven – had hij het hart van de lerares gestolen. Ze wist dat ze hem zou gaan missen.

Een jaar nadat Teddy de school achter zich had gelaten, vond mevrouw Thompson een briefje onder haar huisdeur. De auteur bleek haar geliefde leerling te zijn. Teddy vertelde haar dat hij nog nooit een betere lerares had ontmoet en hij probeerde uit alle macht net zo goed te worden als de andere studenten. Het volgende bericht kwam zes jaar later. Teddy schreef haar dat hij klaar was met de middelbare school, met de derde hoogste score in zijn klas, en dat mevrouw Thompson nog steeds de beste lerares was die hij ooit had ontmoet.

Vier jaar later schreef de jongen opnieuw. Deze keer vertelde hij dat – hoewel het niet gemakkelijk was en dat hij graag naar zijn oude schooldagen terug wilde gaan – hij de beste student op de universiteit was geworden. En weer verzekerde hij Mrs. Thompson dat ze zijn favoriete lerares was, en dat hij nog nooit een betere had ontmoet dan haar. Vier jaar later schreef hij weer. Hij vertelde dat hij nadat hij een bachelor graad had gehaald, had besloten om nog wat verder te gaan. In de brief bevestigde hij opnieuw dat mevrouw Thompson nog steeds de beste en zijn favoriete lerares was. Maar deze keer was de ondertekening iets langer.

Teddy ondertekende met zijn volledige academische titel: Dr. Theodore F. Stoddard, M.D. Maar dat is nog niet het einde van het verhaal. Je snapt natuurlijk wel dat er dat voorjaar nog een brief kwam.

Teddy schreef dat hij een meisje had ontmoet, en van plan was om met haar te trouwen. Hij legde uit dat zijn vader een paar jaar geleden was gestorven en dat hij hoopte dat mevrouw Thompson op zijn trouwdag op de plaats zou willen zitten die was gereserveerd voor de moeder van de bruidegom. Natuurlijk ging de lerares akkoord. En weet je wat? Ze deed de armband om die hij haar voor kerst had gegeven, die met de ontbrekende stenen.

Ze deed ook de parfum op, de geur die Teddy aan zijn moeder had doen denken. Op de dag van de bruiloft omhelsden ze elkaar en Dr. Stoddard fluisterde in het oor van zijn geliefde lerares:

“DANK U DAT U IN MIJ GELOOFDE. DANK U DAT U ME BELANGRIJK HEBT LATEN VOELEN. U HEEFT ME GEHOLPEN HET GEVOEL TE HEBBEN DAT IK EEN VERSCHIL IN MIJN LEVEN KON MAKEN.”

De vrouw antwoordde:

“TEDDY, JE HEBT HET HELEMAAL VERKEERD. JIJ WAS DEGENE DIE MIJ LIET ZIEN DAT ER IETS MOEST VERANDEREN. IK WIST NIET WAT HET BETEKENDE OM LES TE GEVEN, TOTDAT IK JOU ONTMOETTE.”

Wil je op de hoogte blijven van de nieuwste Prankster Video’s? Abonneer je dan op ons YouTube-kanaal door op de rode knop hieronder te klikken.

Reageer op artikel:
Deze jongen gaf de leraar een geschenk waar de andere leerlingen om moesten lachen. Toen ze alleen was, kon ze van emotie haar tranen niet bedwingen…
Sluiten