Piloten krijgen doos koekjes van een mevrouw en een begeleidende tekst… Wow!

Redacteur 6 mei 2017 Images

Piloten hebben geen gemakkelijke baan. Elke dag leggen duizenden mensen hun levens in hun handen die hen over de hele planeet vervoeren. Terwijl de meeste mensen zich zorgen maken om hun vlucht en verbindingen te halen, zijn deze professionelen meer bezorgd om iedereen veilig en wel op z’n bestemming te krijgen.

Dit verhaal gaat niet over het professionalisme van sommige piloten, maar over hun groot hart. Een piloot genaamd Chad deelde dit ongelofelijke verhaal dat overal ter wereld de harten doet smelten:
“Soms komen de belangrijkste geschenken totaal onverwacht. Ik controleerde de instrumenten voor mijn laatste vlucht van de dag, een korte trip van Atlanta naar Macon. Het was kerstavond, maar in plaats van mijn vork in een kalkoen te prikken, was ik druk bezig om andere mensen naar hun families te brengen.

Boven het lage geroezemoes van de passagiers hoorde ik een geluid achter me. Ik keek achter m’n schouder. Vlakbij de deur van de cockpit stond een jongen van ongeveer negen jaar oud met een fris gezichtje. Toen ik naar hem keek, draaide hij zich om. “Wacht eens even”, riep ik. “Kom maar binnen.”

Ik was ongeveer zijn leeftijd toen ik de boordinstrumenten van een cockpit zag en kon nauwelijks wachten om mijn vliegbrevet te halen. Maar nu ben ik 24 en lijnpiloot en ik vroeg me af of ik wel de juiste keuze had gemaakt. Hier zat ik dan Kerstmis te vieren, ver weg van huis, en wat bereikte ik daarmee? Hoe drukte ik mijn stempel op de wereld, gewoon mensen van de ene plaats naar de andere vervoeren?

De jongen stapte voorzichtig de cockpit binnen. “Mijn naam is Chad”, zei ik. Ik stak mijn hand uit. Met een timide glimlach legde hij zijn hand in de mijne. “Ik ben Sam.” Hij wendde zich tot de lege stoel naast me. “Is die voor de kapitein?”

“Inderdaad, dat is waar kapitein Jim zit.” Ik sloeg op de stof van de stoel en zei: “Wil je het even uitproberen?Sam knipperde vanonder zijn petje. “Ik weet het niet … ik bedoel … als ik mag.” Ik verlaagde de stoel zodat hij kon plaatsnemen. De kapitein hield ervan om kinderen demonstraties te geven, maar wat zou hij ervan vinden als er eentje in z’n stoel zit? Nou, het is Kerstmis, dacht ik.

Ik keek naar de bagage die op de wagentjes naar het vliegtuig werd gereden, en dacht aan al die geschenkjes die ik zelf niet persoonlijk aan mijn ouders en vrienden zou kunnen geven. Sam vertelde me dat hij met zijn familie van Memphis naar hier was gevlogen. Ik keek op mijn horloge. De kapitein zou er binnen een minuutje aankomen, maar Sam keek zo opgewonden. Ik wilde de pret niet bederven. Ik controleerde nog eens alle instrumenten en vertelde Sam waar elke knop voor diende.

Eindelijk kwam Jim aan boord. “Hallo daar, partner.” Hij lachte breed naar Sam. “Weet je, zoon. Ik vind het niet erg dat je even bij ons blijft, maar dan moeten we wel even wisselen.” Sam liet de kapitein plaatsnemen en ik begon met de opstart van het vliegtuig.

We begonnen met de checklist. Ik dacht dat de kapitein de jongen zou wegsturen, maar Sam tuurde nog over m’n schouder toen de verkeersleider vroeg of we klaar waren om de eerste motor te starten in sequentie vier.

Ik legde de vraag voor aan de kapitein die de weerberichten aan het bestuderen was. “Ik ben hier nog even mee bezig”, zei hij. “Starten jullie maar!”

“Zei je, “jullie”?”

“Ja, doe maar.”

Ik drukte op de rode knop en wendde me dan tot mijn nieuwe assistent: “Heb je ooit al eens een vliegtuig gestart, Sam?”

Met de ogen wagenwijd opengesperd schudde hij nee. Sam volgde mijn instructies nauwgezet en schakelde alle knoppen aan die ik aangaf. Dan drukte hij op een knop zo groot als zijn hand om de motor te starten. Dan schoof hij een hendel naar voren om de brandstof te introduceren. De motor werd tot leven gewekt.

Sam liet de hendel voorzichtig los en stapte compleet verbluft opzij. Hij had zopas een vliegtuig gestart! Ik weet niet of ik het op die leeftijd zelf geloofd zou hebben, maar ik dankte Sam voor zijn hulp.

“Nee, jij bedankt”, zei Sam. “Dit was echt geweldig!”

Terwijl hij terug naar de deur stapte, draaiden de motoren van het vliegtuig dat hij startte. “Een prettig kerstfeest, zoon!”, zei de kapitein nog.

Sam leek wel te willen huilen van geluk.

“Dank je!” Vervolgens wierp hij nog een blik in de cockpit en vervolgde zijn weg door het gangpad. We startten de andere motoren, stegen op en kwamen 40 minuten later in Macon aan.

Vroeg op kerstdag zelf, maakten we ons opnieuw klaar in de cockpit toen er een van de stewardessen binnenkwam. “Hallo jongens, deze ochtend kwam er een moeder van een kind bij ons langs. Ze wilde jullie bedanken voor de prachtige ervaring die jullie haar zoon hadden gegeven. Ze zei dat hij maar niet kon ophouden over de cockpit te vertellen. Ze liet dit voor jullie achter.”

De stewardess zette een blik koekjes tussen hen beiden in.

De kapitein nam een beet van een van de chocoladekoekjes. Dan vouwde hij het begeleidende briefje open en begon stilletjes te lezen.

Hij zuchtte diep en keek me aan. “De jongen heeft kanker”, zei hij en hij las het briefje luidop voor:

“Geachte Heren,

Bedankt dat Sam op kerstavond bij jullie mocht zijn. Sam heeft kanker en ondergaat chemotherapie in Memphis. Dit is de eerste keer dat hij naar huis mag sinds zijn behandeling begon. Omdat hij zoveel van vliegtuigen houdt, besloten we om terug naar huis te vliegen. Ik weet niet of hij ooit nog zal vliegen.

Zijn dokter zei dat Sam misschien nog maar enkele maanden te leven heeft. Sam droomde er altijd van om piloot te worden. De vlucht die we namen van Memphis naar Atlanta was geweldig voor hem. Hij wist niet of het even leuk zou zijn om met een van jullie “kleinere” vliegtuigen te vliegen, maar jullie twee gaven hem het beste kerstcadeau ooit. Voor enkele korte minuten kwam zijn droom uit, dankzij jullie.”

Ik keek naar de zon die over de startbaan schitterde. Toen ik terug naar Jim keek, staarde hij nog steeds naar het briefje. Een stewardess kwam binnen en zei dat de passagiers klaar waren voor het vertrek. Ze stopte de koekjes weg en we begonnen aan de checklist. Kapitein Jim schraapte zijn keel en zei “nummer vier starten.”

Ik wilde thuis bij mijn dierbaren zijn, geschenkjes uitwisselen voor Kerstmis. Maar deze kleine jongen liet me inzien dat de belangrijkste geschenken vaak onverwacht komen en dat de mooiste geschenken van vreemden komen. Ik kan het plan van God dienen ongeacht waar ik ben, zolang ik me maar laat leiden door de geest en de instelling die ik die nacht had.”

Wil je op de hoogte blijven van de nieuwste Prankster Video’s? Abonneer je dan op ons YouTube-kanaal door op de rode knop hieronder te klikken.

Reageer op artikel:
Piloten krijgen doos koekjes van een mevrouw en een begeleidende tekst… Wow!
Sluiten